Op de punt van de pen

"Had Erasmus nu geleefd dan had hij voor zijn hoofdpersonage in Lof der Zotheid misschien wel een man gekozen, meer nog, dan was hij wellicht uitgekomen bij Bernard de Coen. Wie anders combineert op zo’n speelse wijze een kritisch ingestelde geest met een ontwapenende humor?

In zijn sonnetten en haikoes verkent deze veertigjarige schrijver diepmenselijke emoties, tast hij, als dan niet getooid met de zotskap, de grenzen en begrenzingen van de menselijke geest af in al zijn facetten.

Bernard verenigt in zich een aantal schijnbaar onverzoenbare tegenstellingen: hij is energiek en toch gesteld op innerlijke rust, boekenwurm en atleet, warm en gereserveerd, onbevangen en tegelijk ook diepgravend. De rode draad daarin is ongetwijfeld zijn passie voor het woord. Bernard is een taalkunstenaar, een gedreven zoeker naar perfecte zeggingskracht. Getuigen daarvan zijn de sonnettenbundel Les bourraches uit 2000 en de haikubundels Tiens en Ontkoppelingen I, respectievelijk uit 2001 en 2005." Gerda De Preter, 2005

HAIKU

 

De carnavalstoet –

Hoge kinderen vangen

voor een heel jaar snoep.

 

De oude poedel

houdt zichzelf aan de leiband

(- als het dan toch moet -).

 

Op de terugweg

streelt hij zachtjes haar gelaat,

kilometers lang.

          

Een mens koestert hoop,

jaren; hij laat die varen.

Dan gebeurt het toch.

          

Van Pest tot Buda,

hand in hand in zijn jaszak,

neuzen in de wind.

          

Of hij haar herkent.

Zij is nog geen haar veranderd.

Hij lijkt wat kaler.

          

De wereld eindigt

aan de rand van haar nagels.

Drukke agenda.

          

Een dikke bromvlieg

zoemt de slaapkamer binnen

en daarna weer uit.

          

Grote vakantie –

Trappers van een aanhangfiets

draaien doelloos rond.

          

Nooit bij stilgestaan:

Sinterklaas valt in de herfst

beweert zijn dochter.

          

Aan zijn moeders graf

eventjes controleren

of hij bereik heeft.